ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

ΠΩΣ ΠΗΡΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

• Το τοπωνύμιο "Δραπετσώνα" έφτασε από στόμα σε στόμα, παρεφθαρμένο μέχρι σήμερα. Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τη προέλευση του τοπωνυμίου αυτής της περιοχής με πολλές και διάφορες εκδοχές.
  Οι πιο πιθανές εκδοχές αναφέρονται στα γραφτά ως εξής: Πιθανόν οι ερημωμένες επιφάνειες που έμοιαζαν με τραπέζι να έδωσαν την ιδέα στους τότε απομέιναντες κατοικούς να την ονομάσουν έτσι. Μπορεί, λοιπόν, να λεγόταν "ΤΡΑΠΕΖΩΝ" ή "ΤΡΑΠΕΖΩΝΑ".
• Μια άλλη εκδοχή σε σκόρπιες πληροφορίες επί Τουρκοκρατίας, είναι ότι στις ερημωμένες περιοχές σύχναζαν τυχοδιώκτες, λαθρέμποροι, γιατί τότε τα χρόνια εκείνα ήταν το μοναδικό δύσβατο σημειό και ήτανε δύσκολο να τους ανακαλύψουν και έλεγαν ότι: (Δραπέτες-ζώντας εκεί) σχηματίζοντας τη λέξη "ΔΡΑΠΕΤ-ΖΩΝΤΑ".
• Η Δραπετσώνα τελικά πήρε το όνομα της καθαρά πια Ελληνικά ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ μετά την Μικρασιατική καταστροφή όταν πρόσφυγες κυνηγημένοι από του Τούρκους δημιούργησαν συνοικισμούς σε διάφορα μέρη της περιοχής αυτής.
  

Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ έχει ιστορία αιώνων. Κατοικήθηκε από τα μέσα της 3 ^ης π.Χ. χιλιετηρίδας γύρω στα 2600.
Στους προϊστορικούς χρόνους ο Πειραιάς ήταν νησί, που χωριζόταν από την υπόλοιπη Αττική με θαλάσσια ζώνη, που άρχιζε από τη περιοχή του Νέου Φαλήρου. Το σχέδιο ρυμοτομίας του αρχαίου Πειραιάς ήταν άρτιστο από κάθε πλευρά με κάθετες και παράλληλες οδούς και ευρύτερες κεντρικές αρτηρίες.
Οι Αθηναίοι πριν από την αξιοποίηση του Πειραιά για τις συναλλαγές με τους Μεγαρείς χρησιμοποιούσαν επίσης τον ορμό "Κερατσινίου" κοντά στη Δραπετσώνα.

Με την άνθιση του Χριστιανισμού ο Πειραιάς σβήνει σχεδόν από τους ναυτικούς χάρτες. Από το 1313μ.Χ. ο Πειραιάς πλέον αλλάζει όνομα και ονομάζεται "Πόρτο Λεόνε" και από το 1456 "Αρσλάν Λιμάνι". Αργότερα, το 1834, όταν ανακηρύχθηκε η Αθήνα πρωτεύουσα, το λιμάνι ξαναπόκτησε το όνομα Πειραιάς. Σε διάστημα 17 ετών ο Πειραιάς αποχαιρέτησε 15 φορτία κλοπιμαίων.

Στους πρώτους ιστορικούς χρόνους που ο Πειραιάς δε χρησιμοποιήθηκε από τους Αθηναίους, οι κάτοικοι ήταν ελάχιστοι.

Πριν αξιοποιηθεί στις αρχές του 5 αιώνα π.Χ έμεινε για αρκετούς αιώνες ασήμαντος τόπος. Το 1834 μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο άρχισαν να διαγράφονται προοπτικές για τη μελλοντική ανάπτυξη του λιμένα. Στις αρχές του 20ου αιώνα το 1903-1904 με τον ηλεκτρισμό και παρά την φτώχεια άρχισε η εκτέλεση διάφορων έργων στο λιμάνι.

Ο Πειραιάς με τα γυρώ προάστεια του, αυτός ο ερημότοπος τότε των 22 κατοίκων του 1827 κάπως άρχισε να διαμορφώνεται σε πόλη το 1836 με 1000 κατοίκους. Η ίδρυση του Ο.Λ.Π συνέβαλε θετικά στην ανοδική πορεία του Πειραιά όπου πραγματοποιήθηκαν σημαντικά έργα. Το έτος 1940 το λιμάνι είχε εκσυγχρονιστεί ως προς τις εγκαταστάσεις του και το μηχανικό εξοπλισμό του. Αλλά όλα αυτά δε θα γινόντουσαν αν έλειπε ο ανθρώπινος παράγοντας. Η εξέλιξη δημιουργίας του Πειραιά συνεχίστηκε με έντονο ρυθμό σ' όλη τη διαδρομή του 19 αιώνα και συνεχίστηκε και στα μέσα του 20 αιώνα.

Χάρτης

Η πόλη μας σύμφωνα με ευρήματα που βρέθηκαν (1933-1935) στην Λεωφόρο Δημοκρατίας,έχει μακραίωνη ιστορία.

• Κατοικήθηκε από τη 3η χιλιετία π.Χ., αρχικά στις παρυφές του λόφου του Αγ. Γεωργίου και μαζι με τούς υπόλοιπους συνοικισμούς της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά, αποτελούσαν το ΤΕΤΡΑΚΩΜΟΝ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ.
• Τον 17 ^ο αιώνα η περιοχή είναι πια γνωστή ως Κερατσίνι ή Τερατσίνι. Στους κατοίκους όμως του ευρύτερου Πειραιά ήταν γνωστή ως Αγριμειό από την αγριάδα που προκαλούνταν μόλις έπεφτε το σκοτάδι.
• Στα 1822 η περιοχή κατοικείται από τους Τούρκους κτηματίες στο νέο χωριό Κερατσίνι. Το νέο χωριό Κερατσίνι ερημώνει ως στο 1830 αφού μετά το θάνατο του Γ. Καραϊσκάκη οι ταμπουρωμένοι Έλληνες δίνουν μάχη με τους Τούρκους, ηττούνται και τρέπονται σε φυγή αφήνοντας το χωριό τους.
• Το 1840 κατοκείται από νησιώτες και Πελλοπονήσιους. Το 1872 ανήκει ιδιωτικά στους Πειραιώτες.
• Ο ερχομός των προσφύγων της Μικράς Ασίας, που είχε ως συνέπεια την αύξηση του πληθυσμού έδωσε την αφορμή να συσταθεί το 1934 νέος Δήμος και να ονομαστεί Δήμος Αγ. Γεωργίου Κερατσινίου.
  
  Φωτογραφίες
  Χάρτης

Η Νίκαια ανήκει στις προσφυγουπόλεις που δημιουργήθηκαν μετά την μεγάλη εθνική καταστροφή του 1922. Έγινε η νέα πατρίδα των ξεριζωμένων προσφύγων που έφεραν μαζί τους μια πολιτιστική κληρονομιά τριών χιλιάδων χρόνων του Ελληνισμού της Ιωνίας στη Μ. Ασία.

Τον Ιανουάριο του 1934 ο συνοικισμός της Νέας Κοκκινιάς, που ανήκε διοικητικά στο δήμο Πειραιά, αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητος Δήμος Νέας Κοκκινιάς, με πρώτο δήμαρχο τον Στυλιανό Κοραή, ενώ το 1940 μετονομάζεται σε Νίκαια από την ιστορική Νίκαια Βιθυνίας.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΥΠΟΔΟΜΗ

Η Νίκαια διαθέτει σήμερα μία αξιόλογη πολιτιστική υποδομή με το Κατράκειο, ένα από τα μεγαλύτερα ανοιχτά θέατρα της Αττικής χωρητικότητας 5.500 θέσεων, το Δημοτικό Κηποθέατρο, χωρητικότητας 700 θέσεων και τη Μηχανική Καλλιέργεια, ένα πρόσφατα αναπλασμένο πολυκέντρο εκδηλώσεων με εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους αναψυχής.

Στα όρια της πόλης λειτουργούν συνολικά 33 σωματεία με πολιτιστικό χαρακτήρα (εθνικοτοπικοί – πολιτιστικοί σύλλογοι), ενώ δυναμική είναι και η παρουσία του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Νίκαιας με συμμετοχή 3000 ατόμων στα τμήματά του.

ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ

Ο Δήμος Κορυδαλλού ανήκει γεωγραφικά στη Δυτική Αττική, ενώ διοικητικά υπάγεται στον Πειραιά.
Ο Κορυδαλλός είναι μια πόλη που τα ίχνη της εμφανίζονται στους προϊστορικούς χρόνους και στην Ελληνική μυθολογία.

Διακόσια χρόνια μετά, ο Κορυδαλλός αποτελεί το κέντρο ενός μεγάλου τσιφλικιού που ανήκει στον Εμμανουήλ Κουτσικάρη,ο οποίος δίνει το όνομά του σε όλη τη περιοχή.

Το 1923, η περιοχή παίρνει ξανά το όνομα που είχε στην αρχαιότητα: ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ.

Το 1928, 2500 κάτοικοι αναπτύσσουν τους πρώτους οικισμούς. Το 1934 με προεδρικό διάταγμα ο Κορυδαλλός γίνεται αυτόνομη κοινότητα και το 1946 αναγνωρίζεται ως Δήμος.
O Κορυδαλλός αναπύχθηκε ραγδαία με το μεγάλο εσωτερικό μεταναστευτικό ρεύμα της πρώτης μεταπολεμικής δεκαετίας, για να φτάσει σήμερα σε μια πόλη των 100.000 κατοίκων.